Miejsce: Wiara Wierzenia Diabeł Boruta

Diabeł Boruta

Postać ta wywodzi się prawdopodobnie od słowiańskiego demona sprzyjającego myśliwym, który mieszkał, według wierzeń, na zalesionych i bagnistych terenach w okolicach Łęczycy. Wraz z chrystianizacją poczciwy opiekun leśników, którzy składali mu ofiary przy sosnach (staropolska nazwa sosny to boruta), został zamieniony w diabła.



Najbardziej popularną postacią Boruty jest bogaty szlachcic, w kontuszu, z czapką na głowie kryjącą jego rogi. Może on jednak przybierać też inne formy. Na mokradłach spotykano Błotnika, czyli Borutę-ptaka, a w Bzurze Borutę-rybę.

Boruta to postać, która obrosła wieloma legendami. Jest jednak na stałe związana z Łęczycą. Jedni uważają, że jako młynarz zjawiał się nocami w młynach, gdzie przygotowywał mąkę dla najbiedniejszych mieszkańców miasta. Inni podają, że pomógł on kiedyś Kazimierzowi Wielkiemu, gdy jego kareta utknęła na mokradłach. Za to dostał we władanie zamek. Podobno w jego podziemiach do dziś pilnuje skarbu pewnego księcia mazowieckiego.

Niektórzy wierzą też, że Boruta raz podpił sobie ze szlachtą i wdał się w kłótnię. Jeden ze szlachciców obciął mu w trakcie pojedynku palec lub paznokieć.

Boruta w legendach jest sprytny, chytry, przebiegły i nieludzko silny.

KaPy